Kwalifikacja kryptowalut w prawie prywatnym na przykładzie Chin, Niemiec i Wielkiej Brytanii

Streszczenie w języku polskim

W polskim prawie prywatnym występują rozbieżne stanowiska dotyczące prawnej kwalifikacji jednostek kryptowalut. Zagadnienie to ma znaczenie zarówno teoretyczne, jak i praktyczne, gdyż determinuje zakres regulacji, które mogą mieć do nich zastosowanie. Prezentowane poglądy obejmują m.in. koncepcję uznającą kryptowaluty za element majątku osoby uprawnionej jedynie w postaci wierzytelności; stanowisko przyjmujące, że ich posiadaczom przysługują bezwzględne prawa podmiotowe o charakterze rzeczowym, wywodzone z analogicznego stosowania przepisów o rzeczach; stwierdzenie, zgodnie z którym kryptowaluty nie stanowią same w sobie składnika majątku, natomiast posiadanie określonego adresu publicznego oraz klucza prywatnego umożliwiającego korzystanie z kryptowaluty tworzy korzystną sytuację faktyczną o mierzalnej wartości majątkowej, która może zostać uznana za składnik majątku. Dotychczasowe rozważania w tym zakresie są zazwyczaj pozbawione perspektywy prawnoporównawczej. Celem artykułu jest częściowe wypełnienie tej luki poprzez analizę rozwiązań proponowanych lub przyjmowanych w wybranych porządkach prawnych: chińskim, niemieckim oraz brytyjskim (angielskim, walijskim i szkockim). Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że problem kwalifikacji prawnej kryptowalut nie jest zjawiskiem charakterystycznym wyłącznie dla prawa polskiego. Ponadto jego rozstrzygnięcie na rzecz uznania, że posiadaczom kryptowalut mogą przysługiwać bezwzględne prawa podmiotowe, co wydaje się kierunkiem zasadnym i jednocześnie coraz szerzej akceptowanym w różnych państwach, wymaga interwencji ustawodawcy.